ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΟ - ΔΑΣΙΚΟ

Διαβάστε:

-Ανάλυση για τη διαδικασία ανάρτησης των δασ. χαρτών (του Λ. Καριπιδάκη)

-Επίσημο υπόδειγμα αντίρρησης κατά δασικού χάρτη (ΦΕΚ 2159/2010)

-Την έκκληση (2003) της Π.ΟΜ.ΙΔ.Α. για ομόφωνη λύση στο ιδιοκτησιακό

-Την εισήγηση και την πρόταση της Επιστημ.Επιτροπής του Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε.  (2003) για τη λύση του ιδιοκτησιακού των εκτός σχεδίου ακινήτων

-Ολόκληρο το κείμενο του Δασικού Νόμου 3208/2003  (Μόνο για μέλη)

...και επίσης:

-Την Ειδ.Εκθεση του "Συνήγορου του Πολίτη" για τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα

-Το άρθρο 4 ν. 3127/2003 για το ιδιοκτησιακό των εντός σχεδίου πόλεως

 

Παρότι ξεκίνησε η νέα φάση κατάρτισης του Εθνικού Κτηματολογίου, άλυτο δυστυχώς παραμένει το πρόβλημα των περιουσιακών διεκδικήσεων του Δημοσίου εναντίον εκατοντάδων χιλιάδων ιδιοκτητών εκτός σχεδίου ακινήτων, είτε ως διεκδικουμένων, είτε ως δήθεν δασικών!  Η συνεχιζόμενη αναγνώριση "τεκμηρίου κυριότητας" κάθε ακινήτου στη χώρα υπέρ του Δημοσίου αντιβαίνει σε θεμελιώδεις αρχές της Ευρωπαϊκής και Διεθνούς έννομης τάξης (Σύμβαση της Ρώμης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Διακήρυξη του ΟΗΕ, σωρεία αποφάσεων του Δικαστηρίου του Στρασβούργου), οι οποίες επιβάλλουν το σεβασμό των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων του απλού πολίτη και δεν αναγνωρίζουν προνομιακά δικαιώματα στα Κράτη σε βάρος των ίδιων των πολιτών τους. 

Η διατήρηση του τεκμηρίου αυτού υποχρεώνει κάθε πολίτη, σε κάθε περίπτωση αμφισβήτησης της ιδιοκτησίας του από οποιαδήποτε δημόσια υπηρεσία, ιδιαίτερα δε τη δασική η οποία χαρακτηρίζει περίπου όλη τη χώρα ως δάσος, να ανατρέξει σε ιδιοκτησιακούς τίτλους αναγόμενους στον προπερασμένο αιώνα και συγκεκριμένα μέχρι και το έτος 1885, δηλαδή σε ιστορική εποχή  κατά την οποία οι περισσότερες συναλλαγές ήταν προφορικές το δε μεγαλύτερο μέρος της χώρας μας δεν ανήκε καν στο τότε Ελληνικό κράτος! Αυτό σημαίνει αναγκαστική αναδρομή κυρίως σε τίτλους του τουρκικού δικαίου (χοτζέτια, ταπιά κλπ.), διατυπωμένους χειρόγραφα στην αρχαία τουρκική νομική διάλεκτο, η οποία σήμερα είναι πρακτικά εντελώς αδύνατο να διαβαστεί ακόμη και από γνώστες της τουρκικής γλώσσας.

Το 2003 το Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. είχε συστήσει Ειδική Επιστημονική Επιτροπή στην οποία είχε αναθέσει να καταρτίσει προσχέδιο ρύθμισης το οποίο θα έδινε επαναστατική και θαρραλέα λύση στο ιδιοκτησιακό πρόβλημα, με βάση την ύπαρξη επί δεκαετία, νομίμων και μεταγεγραμμένων τίτλων στο όνομα του πολίτη, ή την πάροδο τριακονταετίας χωρίς τίτλους, αλλά την αδιάλειπτη καλόπιστη νομή και στις δύο περιπτώσεις, αποκλείοντας έτσι κάθε καταπατητή δημόσιας έκτασης.

Η ρύθμιση αυτή εξ άλλου, είναι απόλυτα αναγκαίο να συμπληρώσει την αντίστοιχη διάταξη του άρθρου 4 του ν. 3127/2003 που ρύθμισε με δίκαιο και λογικό τρόπο το ιδιοκτησιακό πρόβλημα των εντός σχεδίου ακινήτων, παρότι η προτεινόμενη ρύθμιση είναι από πλευράς προϋποθέσεων και αποδεικτικής άποψης αισθητά δυσμενέστερη για τον εκτός σχεδίου ιδιοκτήτη.

Η ΠΟΜΙΔΑ με πρόσφατη επιστολή της στον Υπουργό ΠΕΧΩΔΕ και τα πολιτικά κόμματα ζήτησε τη μείωση του χρόνου έστω και στην 60ετία, αρκεί να καταργηθεί η υποχρέωση αναγωγής στο 1885!!!

 

 

ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΑΣΟΣ,

ΟΧΙ ΤΟ "ΔΗΘΕΝ ΔΑΣΟΣ"!

 

Η ΠΟΜΙΔΑ ενδιαφέρεται ζωηρότατα για την προστασία του περιβάλλοντος, γιατί αν αυτό καταρρεύσει τότε ούτε ζωή νοείται ούτε η ιδιοκτησία θα έχει οποιαδήποτε αξία. 

Με τον δασικό  νόμο 3208/2003 δεν καταργήθηκε μεν το άρθρο 62 του Δασικού Κώδικα (Ν. 998/79), με το οποίο καθιερώνεται η ύπαρξη τεκμηρίου κυριότητας δασικών εκτάσεων υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου για όλη τη χώρα, εκτός από Κυκλάδες, Ιόνια, Δωδεκάνησα και Κρήτη, πλην όμως επιλύονταν σημαντικά προβλήματα που ταλαιπωρούσαν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες σε όλη τη χώρα, που κάθε άλλο παρά καταπατητές δασών είναι, αλλά απλώς είναι όμηροι των ισχυουσών ασαφών νομοθετικών ρυθμίσεων.

 

Τα κυριότερα από τα προβλήματα αυτά, τα οποία επανειλημμένα είχε επισημάνει η Π.ΟΜ.ΙΔ.Α. κατά τη συζήτηση που προηγήθηκε, και τα οποία επιλύονταν με το νόμο αυτό, είναι:

1. ο χαρακτηρισμός του τι είναι δάσος ή δασική έκταση γίνεται πλέον βάσει του τι ορίζει ο νόμος και όχι του τι κρίνει κατά περίπτωση ο κάθε δασάρχης (άρθρο 1).  

2. το ιδιοκτησιακό πρόβλημα των ακινήτων για τα οποία οι ιδιοκτήτες τους έχουν τίτλο μέχρι και το 1946 και νόμιμα μεταγεγραμμένο (άρθρο 12)

3. οι σοβαρότατες κοινωνικές αναταραχές που έχουν προκύψει από τον λανθασμένο χαρακτηρισμό ως δημοσίων δασών ολόκληρης της νήσου Σαλαμίνας και των περιοχών Ειδυλλίας (Βίλλια Αττικής) & περιοχών στην Κορινθία  (άρθ.15)

Όμως ανοικτό και νομικά ακάλυπτο παραμένει ένα σημαντικό θέμα που με βεβαιότητα θα δημιουργήσει προβλήματα στην μελλοντική πορεία του Εθνικού Κτηματολογίου. Συγκεκριμένα στο άρθρο 5 § 3 του νόμου, με το οποίο προστέθηκαν εδάφια στην § 4 του άρθρου 27 του ν. 2664/1998, προβλέπεται η δυνατότητα αναμόρφωσης ενός κυρωθέντος δασικού χάρτη με την προσθήκη σ' αυτόν δασικών εκτάσεων. Η κύρωση όμως των δασικών χαρτών και η σύνταξη του δασολογίου και στη συνέχεια η κατάρτιση Εθνικού Κτηματολογίου πρέπει να θέσει οριστικό τέρμα στην μεγάλη ανασφάλεια που διακατέχει τον κόσμο ως προς το τι είναι δάσος ή δασική έκταση. Εάν ένα ιδιωτικό ακίνητο εμφανίζεται ως μη δασικό στον κυρωμένο χάρτη, και κάποια χρόνια μετά την κύρωση του χάρτη εμφανίσει δασική βλάστηση λόγω απουσίας του ιδιοκτήτη του, αυτό δεν θα πρέπει σε καμιά περίπτωση να δίνει το δικαίωμα στη δασική υπηρεσία να το προσθέσει στον κυρωμένο δασικό χάρτη ως δήθεν νέα δασική έκταση, ανατρέποντας και τις σχετικές εγγραφές στο Εθνικό Κτηματολόγιο! Αυτό συνιστά υπέρμετρη δέσμευση και ουσιαστική δήμευση της περιουσίας του πολίτη και εν πάση περιπτώσει, η διαιώνιση μιας τέτοιας απειλής θα οδηγεί μοιραία σε καταπίεση των πολιτών και σε συναλλαγές.

 

Θέλετε να μάθετε περισσότερα για το θέμα; Απευθυνθείτε...